دوازده ماهی کوچک/ به نیت دوازده ماه سال جدید/ برایم کنار بگذار/ خدای ابرها... خدای اب ها... خدای دریاها.../ می خواهم نهنگ خاکستری شجاعی باشم/ که امسال از اب هفت دریا بگذرم!

به به... بوهای خوبی دارد میاد! بوی بهار... بوی سبز شدن... بوی شکوفه زدن! فک کنم لذت قشنگی باشه که یه بار دیگه اول خط قرار گرفتی! اول یه اغاز دوباره. اول یه سال جدید. اول یه عالمه تصمیم ها و هدف های جدید. اول یه فصل زیبایی...! پس پیشاپیش به همه ی کسایی که مثل من همچین حسی دارند بهاری بودن را تبریک عرض می کنم! بهارتون سبز تر از همیشه، درخت های زندگی تون پر شکوفه تر از قبل...

خب به احتمال زیاد خیلی ها این روزها یا حتی این ماه اسفندی نشستند و با خودشون دو دوتا چهارتا کردند! این که در این سال 90 ای که گذشت به کدوم هدف هاشون رسیده اند؟! کدوم کارهاشون درست بوده کدوم اشتباه؟! چه تجربه های شیرین و تلخی بدست اوردند؟! در کل یه ارزیابی کامل از خودشون و زندگیشون کردند. بنده که به نوبه ی خودم از اول اسفند تو این فکرا بودم. راستشو بگم زیاد از خودم راضی نبودم تو این سالی که گذشت.خیلی از شانس های زندگیمو از دست دادم. یه چند تا از کسایی که می تونستند برام بهترین باشند رو از دست دادم. یه اعتماد بزرگ رو از دست دادم. شرایط مختلفی رو از سر گذروندم. تجربه های هم شیرین هم تلخی داشتم که گزینه دومی بیشتر از اولی بوده اما در عوضش از همین تجربه های تلخ به نتیجه های خوبی رسیدم.

می دونید بزرگترین چیزی که امسال تجربه کردم این بود که درصد زیادی از ادم ها اون چیزی نیستند که نشون می دند یا تظاهر می کنند! خیلی جالبه! موردهای مختلفی رو اینجوری دیدم. چه تو دوستام... چه فامیل... چه غریبه ها! نمی دونم چی بگم. به این پی بردم که شناخت واقعی ادم ها خیلی خیلی سخته!

اگه یکی از من بپرسه چقدر موفق بودی تو این سال 90؟ شاید بگم 40...50 درصد بیشتر موفق نبودم. نبودم اون سحری که خودم می خواستم. نبودم اون سحری که خانوادم و عزیزانم می خواستند.حیف... حیف به همه ی اون روزایی که خرابشون کردم! بی خیال دوست ندارم تاسف بخورم... دوست دارم به جای تاسف خوردن تمام انرژی مو دوباره جمع کنم و از نو بسازم روزای خوب زندگیمو. خب امسال منتظر لحظه ی سال تحویل نموندم تا تازه اون موقع شروع کنم به تصمیم گرفتن و برنامه ریزی واسه سال جدیدم، یه 2..3 هفته ایی هست که دارم فکر می کنم به سال جدیدم. یه تصمیم هایی گرفتم. یه هدف هایی رو مشخص کردم و یه مرزهایی رو برای خودم تعیین کردم. به هیچ عنوان دوست ندارم دوباره تجربه های قدیم رو از سر بگذرونم. پس باید سخت سر تر از قبل رفتار کنم و جلو برم... یه چند تا از ادم های امسالم رو از تو زندگیم حذف کردم.بعضی از خاطرات رو می خوام تو همین سال 90 جا بذارم. اینطوری هم من هم بعضی ها خیلی راحت ترند. به نظر من بعضی چیزا رو "باید" فراموش کرد. یه فراموشی اجباری. وگرنه همون چیزا پا گیرت می کنند تو گذشته ها...

اهان... باید از "یاس" مهربونم خیلی تشکر کنم. واقعا ازت سپاس گذارم عزیزم. سپاس که تو تموم لحظه های سخت امسال کنارم بودی حتی از همون راه دور. سپاس که همیشه ی همیشه پای حرفای دلم می شینی. سپاس که هستی تا من پیش غریبه ایی گریه های تنهایی مو نبرم! سپاس که از وجودت می گذاری برای قد گرفتن ارزوهای من. سپاس که هیچ وقت تنهام نذاشتی. وجود نازنیت برای من به اندازه ی دنیا ارزش داره. بدون تا اخر دنیا مدیون همه ی محبت هات هستم. متشکرم عزیزم...

و حرف اخرم: برای همه ی ادم های زندیگم و بخصوص همونی که تو صدر قرار گرفته ارزوی "عاقبت به خیری" می کنم. ارزو می کنم دستای معبودم همیشه تو دستاشون، سایه ی خانواده شون بالا سرشون، سلامتی تو چهارچوب بدنشون، و خوشبختی و خنده همراه جدایی ناپذیر تک تک لحظه های زندگیشون. امیدوارم سال 91 به اکثر ارزوها و خواسته هاتون برسید و خوشبخت ترین ادم های دنیا باشید.

من ناچیز رو هم موقع سال تحویل فراموش نکنید. دعا کنید به اون چیزایی که امسال می خوام برسم. دعا کنید امسال سال خوبی برای مردمانم و سرزمینم باشه.

فک کنم تا اخر عید نتونم بیام نت. پس از همین الان دوباره بهار و عید رو به همتون شادباش می گم و موقع سال تحویل واسه همتون ارزو می کنم. پس فعلا... تا اخر عید بدرود...

سبز می شوی/ قدت بلند می شود/ دست می کشی به سقف اسمان... به صورت لطیف افتاب/ شال گردن تو می شود نسیم/ چشم های تو با پرنده ها رفیق می شوند/ دفتر بهار برگ برگ توی دست توست/ ای نهال کوچکم سبز می شوی تو هم قدت بلند می شود!